Over de eenheid van links.

Screen_Shot_2015-05-07_at_11.14.44_AM_850_573

Jan Blommaert

(Deel van een oudere tekst waarin ik het heb over de Britse onafhankelijke socialist Ralph Miliband, en zijn kritiek op Labour.)

Carl Devos is weer van oordeel dat een stem voor de PVDA “links verzwakt”. Een stem voor de sp.a zou dan allicht “links versterken” nemen we aan. Dit is een oud argument, en Ralph Miliband maakte er decennia geleden al brandhout van. 

Een andere constante in het beleid van Labour, waarvoor Miliband geduld noch begrip had, was de voortdurende oproep om ‘de linkerzijde niet te versplinteren’. Van zodra Labour vanuit de linkerzijde onder vuur kwam te liggen werd dit argument bovengehaald: linkse kritiek op Labour is nergens goed voor want ze verzwakt het ‘linkse front’, en dus Labour, en zou zo de ‘linkse zaak’ eerder schaden dan baten.

Miliband verwerpt dit argument op eenvoudige empirische gronden. Telkens dit soort van conflicten optrad in de geschiedenis van Labour diende de oproep tot linkse eenheid maar een enkel doel: de linkse kritiek smoren en de krachten links van de partij aan banden te leggen. Objectief kwamen dergelijke oproepen tot eenheid dan ook telkens nadelig uit voor de linkerzijde: terwijl vakbonden tot kalmte en geduld werden aangemaand werden de vleugels van die vakbonden geknipt; terwijl Marxisten opgeroepen werden om de linkse eenheid vooral niet te breken werd hun invloed binnen de partij kordaat uitgeschakeld.

En waarom? Zoals hier boven aangegeven, was Miliband helemaal niet van oordeel dat er behoefte was aan linkse solidariteit met Labour. Labour was immers geen socialistische partij. En wanneer de linkerzijde socialistische kritiek had, dan was het doelwit daarvan vaak, en geheel terecht, de Labour partij, niet de Tories. Oproepen tot ‘linkse eenheid’ vanuit Labour kwamen daarom al te vaak neer op links dat de rechtse hegemonie moest aanvaarden. En dat, zo beklemtoonde Miliband keer op keer, kwam telkens met een hoge prijs voor links, niet voor Labour.

De sociaaldemocratische sirenenzang was dan ook iets wat volgens Miliband geen enkele invloed mocht hebben op een linkse politieke strategie. De analyse van politieke posities mag zich niet baseren op het gebruik van termen als ‘socialistisch’, maar moet de grondslagen van beleid en ideologie als bakens nemen. Elke andere analyse is zinloos, en elke vorm van frontvorming daardoor gevaarlijk.

by-nc.eu

Advertisements

About jmeblommaert

Taalkundig antropoloog-sociolinguist, hoogleraar Taal, Cultuur en Globalisering aan Tilburg University. Politiek publicist.

1 Response

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s